16 czerwca, 2024

MSPStandard

Znajdź wszystkie najnowsze artykuły i oglądaj programy telewizyjne, reportaże i podcasty związane z Polską

Astronomowie odkrywają pierwszą „bańkę galaktyczną” o średnicy miliarda lat świetlnych  Wiadomości kosmiczne

Astronomowie odkrywają pierwszą „bańkę galaktyczną” o średnicy miliarda lat świetlnych Wiadomości kosmiczne

Bańka jest 10 000 razy większa od Drogi Mlecznej i znajduje się 820 milionów lat świetlnych od naszej galaktyki.

Zespół międzynarodowych astronomów odkrył pierwszą „bańkę galaktyczną”, niewyobrażalnie masywną kosmiczną strukturę o średnicy miliarda lat świetlnych, uważaną za skamieniałe pozostałości tuż po Wielkim Wybuchu.

Według naukowców, którzy dokonali tego odkrycia, szerokość bąbla jest 10 000 razy większa od Drogi Mlecznej. opublikowany Ich ustalenia opublikowano w tym tygodniu.

„Ta masywna bańka jest skamieniałością z czasów Wielkiego Wybuchu 13 miliardów lat temu, kiedy powstał Wszechświat” – stwierdził w opublikowanych w czwartek komentarzach członek zespołu Colan Howlett z Wydziału Matematyki i Fizyki Uniwersytetu w Queensland.

„Nawet go nie szukaliśmy, ale struktura jest tak masywna, że ​​sięgała do krawędzi analizowanego przez nas pasa nieba” – powiedział Howlett w wywiadzie opublikowanym przez Uniwersytet w Queensland.

„Przyćmiewa go wiele większych, dobrze znanych budowli, takich jak Wielki Mur Sloana i Bootes, które w rzeczywistości są częścią tej bańki” – powiedział.

„To, co czyni to jeszcze bardziej niesamowitym, to fakt, że dzieje się to na naszym podwórku” – dodał.

Środek bąbla znajduje się około 820 milionów lat świetlnych od naszej galaktyki, w tym, co astronomowie nazywają pobliskim wszechświatem.

To zdjęcie opublikowane 7 września 2023 r. przedstawia trójwymiarową reprezentację galaktyki „bąbelkowej” w kolorze brązowym. Zdjęcie pokazuje położenie Drogi Mlecznej z małą białą kropką poza bańką po prawej stronie, pośrodku białej chmury [Frederic Durillon and Daniel Pomarede/Animea Studio/CEA/ AFP]

Howlett powiedział, że to odkrycie zapewnia wyraźniejszy obraz tempa ekspansji Wszechświata, a wyniki mogą zrewolucjonizować kosmologię.

„Nasza analiza sugeruje, że ta bańka jest większa niż oczekiwano, a Wszechświat rozszerzył się bardziej, niż pierwotnie oczekiwano” – powiedział.

„Jesteśmy teraz o krok bliżej poważnej zmiany w dziedzinie kosmologii, która może wymagać ponownej oceny całego modelu Wszechświata”.

„Wspaniała rzecz”

Daniel Bomarede, członek zespołu i astrofizyk z Francuskiego Urzędu Energii Atomowej, powiedział, że galaktyczną bańkę można uznać za „kulistą powłokę z jądrem”.

Wewnątrz tego jądra znajduje się supergromada galaktyk Bottsa, otoczona rozległą pustką, czasami zwaną Wielkim Nic.

READ  „Lodowiec Doomsday” na Antarktydzie wisi „na paznokciach”

Skorupa zawiera kilka innych gigantycznych gromad galaktyk znanych już nauce, w tym masywną strukturę znaną jako Wielki Mur Sloana.

Bommaredi powiedział, że odkrycie bańki, opisane w badaniach, których jest współautorem i które opublikował w tym tygodniu w czasopiśmie Astrophysical Journal, było „częścią bardzo długiego procesu naukowego”.

Odkrycie potwierdza także zjawisko opisane po raz pierwszy w 1970 roku przez kanadyjsko-amerykańskiego kosmologa – przyszłego laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki – Jima Peeblesa.

Postawił hipotezę, że w pierwotnym wszechświecie – będącym wówczas mieszaniną gorącej plazmy – falowanie grawitacji i promieniowania tworzyło fale dźwiękowe zwane barionowymi oscylacjami akustycznymi (BAO).

Kiedy fale dźwiękowe przedostawały się przez plazmę, tworzyły się bąbelki.

Około 380 000 lat po Wielkim Wybuchu proces ten zatrzymał się, gdy Wszechświat ostygł, powodując zamrożenie bąbelków. Następnie bąbelki rosły w miarę rozszerzania się wszechświata, podobnie jak inne skamieniałe pozostałości z czasów po Wielkim Wybuchu.

Astronomowie odkryli sygnały BAO już w 2005 roku, przeglądając dane z pobliskich galaktyk. Jednak według naukowców nowo odkryta bańka jest pierwszą pojedynczą akustyczną oscylacją barionu.

Astronomowie nazwali swoją bańkę Ho’oleilana – co oznacza „wysyłanie podmuchów przebudzenia” – biorąc tę ​​nazwę od hawajskiego hymnu o stworzeniu.

Nazwa pochodzi od głównego autora badania, Brenta Tully’ego, astronoma z Uniwersytetu Hawajskiego.