26 września, 2022

MSPStandard

Znajdź wszystkie najnowsze artykuły i oglądaj programy telewizyjne, reportaże i podcasty związane z Polską

W Brazylii znaleziono miejsce lęgowe tytanozaura

W Brazylii znaleziono miejsce lęgowe tytanozaura

Julia Dollivera

Były to największe ziemskie stworzenia, jakie kiedykolwiek znała Ziemia. Ale to, co przetrwało miliony lat fosylizacji w konkretnym regionie regionu Ponte Alta w Brazylii, to nie ich masywne kości, ale raczej ich rzadkie i stosunkowo małe jaja. I dużo! W tym roku ogłoszono pierwsze w kraju miejsce lęgowe tytanozaurów papier Opublikowane w Raportach Naukowych.

Zauropody, grupa długoszyich roślinożerców, były zróżnicowanym gatunkiem dinozaura, który żył od okresu jurajskiego po kredę, okres, który rozciągał się od 201 milionów lat temu do 66 milionów lat temu. Tytanozaury były klasą zauropodów – grupą o wspólnym przodku – i były ostatnimi takimi podgatunkami na planecie w późnej kredzie. Choć ich nazwy słusznie wskazują na ogromny rozmiar, nie wszystkie były ogromne.

Ameryka Południowa słynie ze skamieniałości tytanozaurów, szczególnie w Argentynie, gdzie znajdują się jedne z najbogatszych skamieniałości na świecie po prostu niesamowite tytanozaur zagnieżdżanie witryn I szczątki embrionalne. Skorupki i fragmenty jaj tytanozaurów znane są z Urugwaju, Peru i Brazylii, ale skamieniałe jajo tu i ówdzie nie dostarcza dowodów na miejsce gniazdowania. Wiele jaj i wiele jaj i fragmentów jaj w więcej niż jednej warstwie osadu.

To znalezisko reprezentuje miejsce gniazd tytanozaurów na dalekiej północy Ameryki Południowej. Chociaż wiedzieliśmy, że dinozaury żyły dalej na północ, brak znanych miejsc gniazdowania sugeruje, że mogły migrować na południe, aby złożyć jaja. Odkrycie wskazuje, że niekoniecznie tak było.

zagubiony w wapieniu

Skamieliny te zostały znalezione przez jednego z autorów artykułu, Joao Ismail da Silva, technika paleontologa pracującego na Federalnym Uniwersytecie Triangulo Mineiro w Brazylii.

Powiedział w komunikacie prasowym: „W latach 90. dowiedziałem się o występowaniu jaj dinozaurów w Ponte Alta. W rozmowie z moimi przyjaciółmi, którzy pracowali w wydobyciu wapienia, udało mi się odzyskać kilka izolowanych jaj i wreszcie stowarzyszenie dziesięć kulistych jaj.”

READ  Trzęsienia ziemi! Sonda Gaia widzi dziwne gwiazdy w najbardziej szczegółowym dotychczas przeglądzie Drogi Mlecznej
Gniazdo z maksymalnie 10 jajami, wyizolowanymi jajami i obrazami uzyskanymi za pomocą tomografii komputerowej, pokazującymi cienką grubość skorupy jaja i brak pozostałości embrionalnych w środku.
Powiększenie / Gniazdo z maksymalnie 10 jajami, wyizolowanymi jajami i obrazami uzyskanymi za pomocą tomografii komputerowej, pokazującymi cienką grubość skorupy jaja i brak pozostałości embrionalnych w środku.

Zdjęcie dzięki uprzejmości Agustína G. Martinellii

Głównym czynnikiem w odkryciu było wydobycie wapienia, które pochodziło z dawnego kamieniołomu Lafarge, który działał przez 26 lat – co oznacza, że ​​wielkie warstwy ziemi są teraz otwarte. Ale kopalnia niewątpliwie zniszczyła wiele skamielin, które mogły przyczynić się do naszego zrozumienia utraconych ekosystemów. Pozostałości kamieniołomu wskazują, że obszar ten mógł mieć niezwykłą wartość kopalną.

Oprócz jaj miejsce to dostarczyło skamieniałych śladów kształtów krokodyli, części dwunożnych drapieżników zwanych teropodami, fragmentów tytanozaurów, ryb i ślimaków.

To, jak napisał dr Thiago Marinho w e-mailu, „pokazuje, jak ważne jest to [it] jest mieć paleontologa w obszernych skamieniałościach skał osadowych. (Również z Federalnego Uniwersytetu Triângulo Mineiro, Marinho jest paleontologiem i współautorem artykułu.) „Istnienie tych pięknie zachowanych jaj”, kontynuował, „wyjaśnia[s] że było to wyjątkowe miejsce dla paleontologii, które dostarczyłoby wielu innych ważnych materiałów, gdyby prosta miara posiadania paleontologa w miejscu Nabierający.”

Najlepiej zachowany sprzęg jaj zawiera 10 zgrupowanych jaj, osiem zwróconych do powierzchni i dwa pod resztą. Okazy, w większości zebrane przez da Silvę, znaleziono w co najmniej dwóch warstwach osadów, co wskazuje, że ten długoszyi olbrzym powracał rok po roku na to miejsce lęgowe.