28 lutego, 2024

MSPStandard

Znajdź wszystkie najnowsze artykuły i oglądaj programy telewizyjne, reportaże i podcasty związane z Polską

Kluczowy moment ujawniony w starożytnych wykopaliskach

Kluczowy moment ujawniony w starożytnych wykopaliskach

Naukowcy dokładnie datowali starożytne wielokomórkowe skamieniałości na 565 milionów lat temu, wykorzystując warstwy popiołu wulkanicznego jako znaczniki czasu. Odkrycia te, oparte na skamielinach z Walii i podobnych miejsc na całym świecie, rzucają światło na ważny okres w historii Ziemi, kiedy po globalnej epoce lodowcowej zaczęło rozkwitać złożone życie. (Koncepcja artysty.) Źródło: SciTechDaily.com

W nowym badaniu szczegółowo opisano starożytne skamieliny wielokomórkowe, ujawniając kluczowe momenty w historii Ziemi i ewolucję złożonego życia po globalnej epoce lodowcowej.

Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Curtin po raz pierwszy pozwoliły dokładnie określić wiek niektórych z najstarszych na świecie skamieniałości złożonego życia wielokomórkowego, co pomogło prześledzić kluczowy moment w historii Ziemi, kiedy cztery miliardy lat po życiu w morzach zaczęły pojawiać się nowe formy życia. Zawiera wyłącznie drobnoustroje jednokomórkowe.

Aby określić wiek skamieniałości, badacze wykorzystali warstwy popiołu wulkanicznego przypominające zakładki w sekwencjach geologicznych, powiedział główny autor, doktorant Anthony Clarke z Mineral Systems Timeline Group w Curtin School of Earth and Planetary Sciences.

„W kamieniołomie Coed Cochion w Walii, w którym znajdują się najbogatsze okazy płytkiego życia morskiego w Wielkiej Brytanii, wykorzystaliśmy ujścia starożytnego wulkanu pokrywającego faunę jako znacznik czasu, aby precyzyjnie datować skamieniałości na 565 milionów lat temu, z z dokładnością do 565 milionów lat” – powiedział Clark. „0,1 „Procent”.

„W przypadku podobnych skamieniałości ediakaru znalezionych w miejscach na całym świecie, w tym w Australii, datowanie skamieniałości identyfikuje je jako część starożytnej żywej społeczności, która rozwinęła się wraz z rozmrożeniem Ziemi w wyniku globalnej epoki lodowcowej.

„Te stworzenia będą pod pewnymi względami przypominać współczesne życie morskie Klasyfikować Podobnie jak meduza, ale w inny sposób, dziwny i nieznany. Niektóre wyglądają jak paprocie, inne jak kapusta, a jeszcze inne wyglądają jak zagrody morskie.

Walijska wieś w pobliżu kamieniołomu Cod Cochion

Walijska wieś w pobliżu kamieniołomu Coed Cochion, w którym znaleziono skamieniałości. Źródło: Uniwersytet Curtin

Współautor badania, profesor Chris Kirkland, również z Timescales of Mineral Systems Group w Curtin, powiedział, że skamieniałości zostały nazwane na cześć wzgórz Ediacara w pasmach Flindersa w Australii Południowej, gdzie zostały odkryte po raz pierwszy, co doprowadziło do ich pierwszego odkrycia. Nowy okres geologiczny Powstała ponad sto lat temu.

READ  Fizyka tego, jak pingwiny Gentoo potrafią tak szybko pływać pod wodą - Ars Technica

„Te walijskie skamieniałości wydają się być bezpośrednio porównywalne ze słynnymi skamieniałościami z Ediacary w Australii Południowej” – powiedział profesor Kirkland.

„Skamieniałości, w tym stworzenia w kształcie dysku Espedilla TiranovicaPrzedstawia jedne z najwcześniejszych dowodów na istnienie organizmów wielokomórkowych na dużą skalę, wyznaczając punkt zwrotny w biologicznej historii Ziemi.

„Skamieniałości ediakaranu rejestrują reakcję życia na topnienie lodu w wyniku globalnego zlodowacenia, wykazując głęboki związek między procesami geologicznymi a biologią.

„Nasze badanie podkreśla znaczenie zrozumienia tych starożytnych ekosystemów dla odkrycia tajemnic przeszłości Ziemi i ukształtowania naszego zrozumienia ewolucji życia”.

Odniesienie: „Datowanie cyrkonem i rutylem U-Pb w Llangynog Inlier, Walia: ograniczenia dotyczące płytkiego zespołu skamieniałości morskich ediakaru ze wschodniej Awalonii” autorstwa Anthony'ego J. I. Clarke'a, Christophera L. Kirklanda, Lathy R. Menona, Daniela J. Condona, Johna C. W. Cope, Richard E. Bevins i Stegen Glory, 15 stycznia 2024 r., Dziennik Towarzystwa Geologicznego.
doi: 10.1144/jgs2023-081